2.1.Digitale communicatie

Digitale communicatie verwijst naar de zender die signalen verzendt van een eindige verzameling. Bijvoorbeeld, bij het verzenden van 1000 bits, kiezen we een van 1000 mogelijke binaire sequenties voor communicatie.Om deze selectie over te brengenDe communicatiemethode is digitaal, ongeacht het gekozen signaal.Een eenvoudige manier om dit te bereiken is om elk bit de amplitude van de draaggolf te laten bepalen binnen een bepaald tijdsinterval, zoals de eerste bit die de amplitude van tijd 0 tot T bepaalt, de tweede bit die de amplitude van T tot 2T bepaalt, enzovoort.Er bestaan veel redelijke methoden voor het in kaart brengen van bits naar golfvormen die geschikt zijn voor een specifiek kanaal; ongeacht de gekozen kaartingsmethode valt het onder de categorie digitale communicatie.

2.2.Analoogcommunicatie

Wanneer een zender één van een reeks opeenvolgende signalen stuurt, noemen we dat analoge communicatie.waar zelfs een kleine verandering in het signaal een geldig signaal kan vertegenwoordigenIn analoge communicatie wordt het bronsignaal gebruikt om een parameter van het dragersignaal te wijzigen; twee veel voorkomende methoden zijn amplitude modulatie (AM) en frequentiemodulatie (FM).de drageramplitude varieert met het signaalbronsignaal; in FM varieert de dragerfrequentie met het signaalbronsignaal.

2.3.Analoogcommunicatiesysteemmodel

Gedurende een groot deel van de 20e eeuw domineerden analoge communicatiesystemen met hun voortdurend veranderende amplitude, frequentie of fasesignalen.zoals de menselijke stem., waarvan de geluidsgolven voortdurend variëren in amplitude en frequentie.AM- en FM-radio-uitzendingen en traditionele kabeltelefoonsystemen zijn typische toepassingen van analoge communicatiesystemen die lezers dagelijks tegenkomen.

In analoge systemen begint de berichtoverdracht met een invoersensor (transducer), die het ruwe signaal (zoals geluid) omzet in een elektrisch signaal,vaak het berichtsignaal of basisbandsignaal genoemdStemsignalen variëren van 300 Hz tot 3000 Hz, terwijl televisiesignalen variëren van 0 Hz tot 6000 kHz.

Dit signaal wordt vervolgens gemoduleerd en gecombineerd met een dragersignaal.Dit proces omvat het laden van het berichtsignaal op een hoogfrequente dragersignaalVoor verschillende kanalen kunnen verschillende typen zenders nodig zijn om zich aan hun kenmerken aan te passen.De zender moet zich flexibel kunnen aanpassen wanneer de kanaalomstandigheden veranderen om ervoor te zorgen dat het signaal binnen het effectieve communicatiebereik blijftDe meest voorkomende modulatiemethoden zijn amplitude modulatie (AM), frequentie modulatie (FM) en fase modulatie (PM).

Het gemoduleerde signaal wordt versterkt en verzonden via een kanaal zoals lucht of kabel.Eindelijk., de uitgangssensor zet het elektrische signaal terug in zijn oorspronkelijke vorm, zoals geluid dat door een luidspreker wordt uitgezonden.

Hoewel analoge communicatiesystemen van eenvoudige structuur zijn en van nature continue signalen kunnen verwerken, zijn ze gevoelig voor geluidsinterferentie en signaalafzwakking.met name bij langeafstands- of meervlaktransmissie.

2.4.Digitaal communicatiesysteemmodel

De natuur presenteert informatie meestal op een continue manier, zoals prachtige berglandschappen of het melodieuze piepen van vogels.moderne communicatiesystemen gebruiken vaak digitale signalenDigitale signalen worden deels bevoordeeld omdat ze gemakkelijker betrouwbaar kunnen worden verzonden dan analoge signalen.Wanneer schade aan het transmissiesysteem de signaalkwaliteit begint te beïnvloeden, kan het worden hersteld tot zijn standaardvorm voordat het zijn eindbestemming bereikt door detectie, vormgeving en versterking.Het onderstaande diagram illustreert een ideale binaire digitale puls die zich verspreidt langs een transmissielijnIn de propagatieafstand waar het signaal nog betrouwbaar kan worden geïdentificeerd, versterkt een digitale versterker de puls.Het herstel van de oorspronkelijke ideale vorm, waardoor het signaal wordt geregenereerd. Analoogsignalen kunnen, vanwege hun oneindige verscheidenheid aan vormen, geen dergelijke vormgeving ondergaan.Hoe ernstiger de afbraak, des te minder fouten..

Klassiek digitaal communicatiesysteem

In het klassieke digitale communicatiesysteem dat links wordt getoond, begint het proces met broncodering, die analoge input omzet in digitaal formaat en vaak gegevenscompressie omvat.De digitale gegevens worden vervolgens gecodeerdDigitale modulatietechnieken maken de gegevens in symbolen voor de transmissie, zoals faseverschuiving (PSK) of frequentieverschuiving (FSK).Het ontvangende proces voert deze stappen in omgekeerde volgorde uitDe mogelijkheid om fouten op te sporen en te corrigeren is een belangrijk voordeel van digitale systemen, waardoor een betrouwbaarder communicatie over lawaaierige kanalen mogelijk is.